Το Θέατρο

Η Ιωάννα, μια έμπειρη ηθοποιός, ζει μια ηρεμη ζωή, αλλά νοσταλγεί τις εποχές της νεανικής της ακμής και την καριέρα της. Με το πέρασμα του χρόνου, η απληστία για περισσότερη δόξα και επιτυχία την κατακτά. Σε μια παμπ, συναντά πρώην συνεργάτες και εκεί εμφανίζεται ένας παράξενος σκηνοθέτης. Τους υπόσχεται ότι θα τους επαναφέρει στην δόξα τους, αλλά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει την αληθινή του μορφή, εξαπολύοντας μια σειρά τρομακτικών γεγονότων. Η προσφερόμενη ευκαιρία επαναφοράς στο παρελθόν γίνεται καταραμένη. Αντί να επανακτήσουν την δόξα τους, η απληστία τους ανοίγει την πύλη για μια σκοτεινή καταστροφή. Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει ένα μυστήριο που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινο όριο, αποκαλύπτοντας την αληθινή του φύση.

Η ιστορία αποτυπώνει τον επικίνδυνο δρόμο της απληστίας και την καταστροφή που προκαλεί. Το παρελθόν της Ιωάννας και των συνεργατών της επανέρχεται με μια προσφερόμενη ευκαιρία που αποδεικνύεται ότι είναι απατηλή. Μέσα από τον πειρασμό και την ανεκπλήρωτη επιθυμία, η θέληση για επαναφορά τους οδηγεί σε μια μακάβρια σύγκρουση με την πραγματικότητα, αφήνοντας τους αντιμέτωπους με έναν αδιέξοδο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή.

Αρχή

 Η μέρα είναι Τετάρτη, μια μέρα πριν την μεγάλη πρεμιέρα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη! Ετοιμαζόμουν πολύ καιρό για αυτή τη στιγμή. Μα πρώτα από όλα πρέπει να συστηθώ. Είμαι η Ιωάννα, είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών και είμαι ηθοποιός. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως είμαι πλέον παλαίμαχη ηθοποιός, καθώς η καριέρα μου στο θέατρο τελείωσε περίπου πέντε χρόνια πριν. Τότε ήταν τουλάχιστον ο τελευταίος μου πρωταγωνιστικός ρόλος... Από εκείνη τη μέρα έως σήμερα, οι μόνοι ρόλοι που μου έχουν προτείνει είναι κομπάρσου ή βοηθού πρωταγωνιστή. Φυσικά εγώ τους απέρριψα τον έναν μετά τον άλλον. Πως γίνεται εγώ, με πάνω από τριάντα χρόνια παραστάσεων, έχοντας γυρίσει ολόκληρες χώρες να μπορέσω να παίξω έναν τρίτο τέταρτο ρόλο; Τα τελευταία χρόνια ήμουν πολύ απελπισμένη... Μέχρι πριν από έξι μήνες. Τότε εμφανίστηκε ο Σκηνοθέτης. Από μηχανής θεού μου πρότεινε να είμαι η πρωταγωνίστρια στο έργο που έχει γράψει ο ίδιος! Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη στιγμή... Ήταν ένα απλό βράδυ Σαββάτου που είχα βγει σε μία παμπ με κάποιους από τους παλιούς μου συνεργάτες. Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά  μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος! Φορούσε μία μαύρη καπαρντίνα και μία εξίσου μαύρη τραγιάσκα και είχε ένα κασκόλ που κάλυπτε το μισό του πρόσωπο. Πλησίασε στο τραπέζι μας, και μας συστήθηκε σαν Σκηνοθέτης. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο, αλλά γενικά έχει κάποια κολλήματα σαν άνθρωπος και αυτό είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα. Θέλει πάντα να τον αποκαλούμε Σκηνοθέτη. Κανείς δεν ξέρει το πραγματικό του όνομα. Επίσης πάντα κρύβει το πρόσωπο του αλλά για αυτό μας έχει δώσει μια εξήγηση. Λέει πως όταν ήταν μικρός, πήρε φωτιά το πατρικό του και πως είχε τραυματιστεί σοβαρά σε όλο του το σώμα. Η αλήθεια είναι πως ακόμα και στα χέρια του, φαίνονται μερικά σημάδια σαν εσωτερικές γρατζουνιές... Δεν ξέρω πως να το περιγράψω αλλά για να μη τα πολυλογώ, εκείνο το βράδυ ήταν που τον γνώρισα. Ήρθε και μας μίλησε σαν να μας γνώριζε από κάπου. Συστήθηκε και στη συνέχεια μας είπε:

<<Ξέρω ότι είστε ηθοποιοί και ότι πολλοί από εσάς είστε για πολύ καιρό άνεργοι. Και ξέρω τον λόγο... Έχω να σας κάνω μία πρόταση για μία θεατρική παράσταση. Μία παράσταση που δεν θα είναι όμοια με καμία από όσες έχετε πάρει μέρος ή έχετε δει. Σας θέλω κοντά μου αλλά να ξέρετε θα απαιτήσω μερικά πράγματα από εσάς.>>

Όσο μας μιλούσε, εγώ με τους πρώην συνεργάτες μου κοιταζόμασταν με απορία. Καθώς τελείωσε ότι είχε να μας πει, έβγαλε μία κάρτα από τη τσέπη του και την άφησε πάνω στο τραπέζι. Τότε χωρίς να μας χαιρετήσει ή να περιμένει να του απαντήσουμε γύρισε τη πλάτη του και απομακρύνθηκε.Στο τραπέζι μας επικράτησε σιωπή για το επόμενο λεπτό. Όλοι ήμασταν με το βλέμμα μας καρφωμένο στη κάρτα που είχε αφήσει. Ήταν μία κάτασπρη κάρτα που έγραφε μόνο δύο πράγματα. Μία διεύθυνση και μία ημερομηνία.Η πρώτη που μίλησε ήταν η Νίκη. Είπε πως μπορεί να πρόκειται για κάποιου είδους φάρσα και πως δεν έπρεπε να το πάρουμε στα σοβαρά. Οι περισσότεροι έγνεψαν καταφατικά και συμφώνησαν μαζί της. Όλοι εκτός από εμένα. Έκανα πίσω το σκαμπό μου, σηκώθηκα και αφού είχα την προσοχή όλων είπα:

<<Όντως μπορεί να είναι ένας τρελός που κάποιος του είπε πως ήμασταν ηθοποιοί και να θέλει απλά να μας κάνει πλάκα. Από την άλλη όμως... Κοιτάξτε πως είμαστε! Ο τελευταίος από εμάς ήταν ενεργός πριν από τρία χρόνια και ξέρω πως όλοι κατά βάθος εύχεστε να είναι αλήθεια αυτά που μας είπε ο τύπος πριν λίγο. Τουλάχιστον εγώ έτσι θέλω να πιστεύω. Αφού λοιπόν όλοι έχουμε μία ελπίδα μέσα μας, ας του δώσουμε μία ευκαιρία και ας πάμε στο μέρος που γράφει η κάρτα. Τι έχουμε να χάσουμε; Δείτε το... Σαν μία τελευταία ευκαιρία!>>

Οι συνεργάτες μου πάγωσαν και με κοιτούσαν νευρικά. Ήξερα πως κατά βάθος ήλπιζαν και αυτοί. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Νίκος, που ήταν και ο μεγαλύτερος της παρέας σηκώθηκε και είπε:

<<Έχεις δίκιο! Ας προσπαθήσουμε. Ή τώρα ή ποτέ!>>

Κοίταξα στα μάτια των υπόλοιπων και είδα μία ζεστασιά σαν να συμφωνούν. Έτσι αναφώνησα:

<<Τέλεια! Η αυλαία μόλις άνοιξε...>>

Πέντε μήνες αργότερα...

Η ώρα είναι έξι και τέταρτο. Σε δεκαπέντε λεπτά η αρχίζει πρόβα. Χαιρέτησα τον γιο μου το Δημήτρη αφού πρώτα τον άφησα στο πατέρα του, και ύστερα μπήκα στο αμάξι για να πάω στο αμφιθέατρο. Με τον άντρα μου έχουμε χωρίσει εδώ και πέντε χρόνια. Ενώ στην αρχή της σχέσης μας όλα έδειχναν τέλεια, καταλήξαμε στο να ακολουθήσει ο καθένας τον δρόμο του. Όσο καιρό ήμασταν μαζί ένιωθα ότι με περιόριζε με τη συμπεριφορά του. Κάθε φορά που ξεκινούσαν οι περιοδείες έλεγε το γνωστό του παραμύθι. "Πότε θα έχεις χρόνο για μένα;", "Έχεις και μια οικογένεια να σκεφτείς", "Ποτέ δεν είμαι η προτεραιότητά σου". Δε θα μπορούσα να αφοσιωθώ στη καριέρα μου όσο ήμουν μαζί του. Έτσι ένα βράδυ έδωσα ένα τέλος σε όλο αυτό. Ο Δημήτρης είναι δώδεκα ετών και όταν είχαμε χωρίσει ήταν μόλις επτά. Έχει συνηθίσει πλέον την ιδέα να βλέπει τον πατέρα του δύο φορές την εβδομάδα. Από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι πρόβες, κανόνισα φυσικά αυτές οι δύο μέρες να εφάπτονται στο πρόγραμμα μου. Εξάλλου, ότι δουλειές και υποχρεώσεις έχει ο πρώην μου είναι πρόβλημα δικό του. Αν δεν μπορεί να κρατήσει τον μικρό τότε θα τον αφήσω σε κάποια φίλη μου.

Το ρολόι δείχνει έξι και μισή και ίσα που πρόλαβα να φτάσω εγκαίρως στη πρόβα. Ο Σκηνοθέτης δεν δεχόταν κανέναν να αργήσει ούτε λεπτό από τη προκαθορισμένη ώρα. Περπατώντας γρήγορα έσπρωξα τη ξύλινη πόρτα και κατευθύνθηκα προς τη σκηνή ανεβαίνοντας τις εξίσου ξύλινες και παλιές σκάλες που έτριζαν με κάθε μου βήμα. Φτάνοντας χαιρέτησα τους συνεργάτες μου, άφησα τα πράγματα μου σε μια γωνία και κάθησα στη μόνη κενή καρέκλα που βρίσκονταν στο κέντρο της σκηνής. Όλα έμοιαζαν έτοιμα για να ξεκινήσουμε. Η σημερινή μέρα ήταν κάπως ιδιαίτερη καθώς ο Σκηνοθέτης θα μας μίλαγε για την τελική μορφή του έργου και...

...Τους κανόνες! Κανείς δεν είχε τη παραμικρή ιδέα όταν άκουσε τον Σκηνοθέτη να μιλάει για κανόνες και όλοι ήμασταν περίεργοι να ακούσουμε περί τίνος πρόκειται. Τα φώτα έκλεισαν και γκρίζοι καπνοί άρχισαν να μας τυλίγουν. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο παρά μόνο ο μηχανισμός των καπνών και αργά μα συγχρονισμένα βήματα. Μέχρι που και αυτά σταμάτησαν. Οι προβολείς φώτισαν το κέντρο της σκηνής όπου βρισκόταν ο Σκηνοθέτης! Το αριστερό του χέρι ήταν μέσα στο μαύρο του σακάκι, ενώ με το δεξί σήκωσε το καπέλο του, όπου έπεφτε μπροστά στα μάτια του κάτω από την άσπρη μάσκα που φορούσε σε κάθε πρόβα.

(Σκηνοθέτης) - Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους που βρίσκεστε ακόμα σε αυτή την αίθουσα... Πόσο μάλλον σήμερα! Η αλήθεια είναι πως δε σας διάλεξα και τόσο τυχαία. Αυτό θα το έχετε καταλάβει. Αλλά πέρα από όλα αυτά, και για να μη σας κουράσω με προλόγους, θα σας μιλήσω για πιο λόγο σας επέλεξα. Ή μάλλον, για ποιον λόγο σας χρειάζομαι!

Μία εβδομάδα πριν τη πρεμιέρα

Σήμερα είναι η τελική πρόβα. Η τοποθεσία, τα σκηνικά εφέ, οι χορηγοί, όλα είναι έτοιμα! Δε βλέπω την ώρα να ανεβώ στη σκηνή και να λάβω το χειροκρότημα και την αγάπη του κόσμου! Ζω ένα παιδικό όνειρο! Φώτα, κάμερες, επίσημοι και παιδιά, όλοι αυτοί για να δούνε εμένα! Αυτά σκεφτόμουν όσο ανέβαινα για τελευταία φορά τις σκάλες για το αμφιθέατρο όπου θα πραγματοποιούσαμε τη τελική πρόβα. Κάθε φορά ανέβαινα περπατώντας, όμως εκείνη τη μέρα τις ανέβηκα τρέχοντας. Έφτασα στη σκηνή και είδα όλους τους άλλους εκτός από τον Σκηνοθέτη να με περιμένουν. Δηλαδή, όσους είχαν μείνει... Βλέπετε, ακούγοντας τους κανόνες αρκετοί από τους συνεργάτες μου αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, ή απείλησαν ακόμα και τον Σκηνοθέτη να μη συνεχίσει το έργο. Βέβαια από την άλλη μεριά εμείς που θέλαμε να συνεχίσουμε τις πρόβες είμασταν περισσότεροι και αυτό αρκούσε για να τους σταματήσουμε... Μια για πάντα! Ο Σκηνοθέτης ήθελε ότι γίνεται και λέγεται κατά τη διαδικασία μιας πρόβας να παραμένει μεταξύ μας. Αλλιώς... Να πεθάνει μαζί μας! Έτσι και έγινε! Δε θα μπορούσαν τρεις ηθοποιοί να μας εμποδίσουν, οπότε εφαρμόσαμε τον κανόνα κατά γράμμα. Μετά από εκείνη τη μέρα ο Σκηνοθέτης ήταν πάρα πολύ περήφανος για εμάς, σε σημείο που μας αποκαλούσε παιδιά του!

Ήμασταν πάνω στη σκηνή περίπου τριάντα λεπτά και περιμέναμε τον Σκηνοθέτη να εμφανιστεί. Τότε ήταν που τον είδαμε να έρχεται. Ενώ πάντα φορούσε μαύρα, εκείνη τη μέρα ήταν μέσα στα λευκά! Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα από τη ξεχωριστή του ενδυμασία και θεώρησα πως θα υπάρχει κάποια εξήγηση που θα μας έδινε όπως κάνει πάντα. Ωστόσο, φτάνοντας μπροστά μας το μόνο που μας είπε ήταν:

<<Ωραία αρχίστε για να τελειώσουμε νωρίς!>>

Χωρίς πολλά πολλά όλοι πήραν τις θέσεις τους και η πρόβα μόλις είχε ξεκινήσει. Κατά τη διάρκεια της ο Σκηνοθέτης δεν έκανε ούτε τη παραμικρή παρατήρηση, πράγμα που δε συνίθηζε. Έτσι τελειώσαμε κάπου στη μία ώρα αργότερα και τότε ήταν που τον είδαμε να σηκώνεται όρθιος και να χειροκροτεί με πάθος. Όλοι μας είχαμε μείνει άναυδοι!

(Σκηνοθέτης) - Μπράβο, ήσασταν όλοι υπέροχοι! Ο καθένας από εσάς έδωσε τον καλύτερο του εαυτό! Λόγω των απρόσμενων αποχωρήσεων αναγκάστηκα να προσαρμόσω το έργο μου αφαιρώντας μερικούς χαρακτήρες, πράγμα που με έκανε να πιστέψω πως δε θα έχει το ίδιο επιθυμητό αποτέλεσμα. Σήμερα όμως με διαψεύσατε όλοι σας! Θα ήθελα να μάθω τι σκέφτεστε αυτή τη στιγμή; Πως νιώθετε άραγε; Θέλω να μου πείτε όλοι σας!

Με τη σειρά ο ένας μετά τον άλλον τότε είπαν τι ένιωθαν και πόσο περίμεναν την πρεμιέρα μέχρι που έφτασε η σειρά μου.

(Σκηνοθέτης) - Ιωάννα; Είσαι η πρωταγωνίστρια. Θα ήθελα να ξέρω πως είσαι μέσα σου. Είμαι πολύ περίεργος...

(Ιωάννα) - Ξέρετε πολύ καλά πως αυτή τη στιγμή τη περίμενα εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, είναι κάτι που μας υποσχεθήκατε πως θα μας πείτε πριν την έναρξη. Ποιος είναι ο τίτλος του έργου;

(Σκηνοθέτης) - Πόσο δίκιο έχεις. Παραλίγο να το ξεχάσω. Σήμερα λοιπόν θα σας αποκαλύψω τον τίτλο του έργου που τόσο καιρό δουλεύετε. Το όνομα του είναι... Η Επιστροφή!

Μία μέρα πριν ανοίξουν οι αυλαίες

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα πριν τη πρεμιέρα. Αυτή τη μέρα ήθελα να τη περάσω με τον γιο μου. Το πρωί πήγαμε για πεζοπορία στο βουνό, στη συνέχεια για φαγητό σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο, και τώρα βρισκόμαστε στο αμάξι γυρίζοντας πίσω στη πόλη. Ελπίζω ο Δημήτρης να πέρασε τόσο καλά όσο εγώ.

(Ιωάννα) - Σε ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου σήμερα, δε θα μπορούσα να περάσω καλύτερα...

(Δημήτρης) - Ήταν τέλεια! Είχαμε να περάσουμε τόσο χρόνο μαζί από τότε που είχες σταματήσει το θέατρο.

Ο ουρανός ήταν σκοτεινός και ο ήλιος μόλις είχε δύσει. Σήμερα έχει πανσέληνο μετά από πολύ καιρό. Λίγο πριν μπούμε στη πόλη έχει ένα παρατημένο πάρκο το οποίο το έχει ξεχάσει και ο Θεός. Κανένας δε πήγαινε πλέον εκεί. Τότε έκοψα ταχύτητα και σταμάτησα μπροστά από την είσοδο του.

(Δημήτρης) - Μαμά τι κάνεις; Γιατί σταματήσαμε;

(Ιωάννα) - Έχω πολύ καιρό να έρθω εδώ. Τι θα έλεγες να κάναμε μια βόλτα; Οδηγώ τόση ώρα και τα πόδια μου έχουν πιαστεί.

(Δημήτρης) - Εντάξει, απλά είναι πολύ σκοτεινά εδώ!

(Ιωάννα) - Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι! Δε κυκλοφορεί κανείς εδώ.

Τότε μία γρήγορη κίνηση ο Δημήτρης αφαίρεσε τη ζώνη του και με περίμενε για να του ανοίξω τη πόρτα. Αφού του άνοιξα λοιπόν βγήκε κάπως φοβισμένα και άρχισε να παρατηρεί το μέρος γύρω του.

(Ιωάννα) - Έλα! Από εδώ!

Κάπως έτσι αρχίσαμε να διασχίζουμε το σκοτεινό δρομάκι προς την σκουριασμένη είσοδο.

(Ιωάννα) - Βλέπεις Δημήτρη, κάποτε αυτό το μέρος ήταν γεμάτο ζωή! Οικογένειες, παιδιά, γέλια, παιχνίδια, ήταν από τα πιο όμορφα μέρη της πόλης! Με έφερνε εδώ καμιά φορά ο πατέρας μου. Όλα αυτά τα ξεραμένα φυτά, ήταν όμορφα λουλούδια και στη θέση του χώματος ήταν γρασίδι.

Τότε ο Δημήτρης με διέκοψε λέγοντας:

(Δημήτρης) - Και τότε τι έγινε μαμά και άλλαξε τόσο;

Σταμάτησα να περπατάω απότομα και κάρφωσα το βλέμμα μου στο πάτωμα. Μια στιγμή αργότερα το σήκωσα και κοίταξα τον Δημήτρη λέγοντας:

(Ιωάννα) - Τι θα έλεγες να καθίσουμε εκεί;

Δείχνοντας ένα ξύλινο παγκάκι που βρισκόταν σε σχετικά καλή κατάσταση. Έγνεψε καταφατικά και πήγαμε προς το μέρος του. Αφού πήρα μία βαθιά ανάσα κοίταξα τον ουρανό και του απάντησα:

(Ιωάννα) - Βλέπεις Δημήτρη, τίποτα δε κρατάει για πάντα. Όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Τα μέρη, οι άνθρωποι ... Το μόνο που μένει για πάντα είναι οι ιστορίες και κανά δυο φωτογραφίες...

Καθώς τα έλεγα όλα αυτά, τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν και οι σταγόνες τους κυλούσαν αργά στο πρόσωπο μου.

(Δημήτρης) - Μαμά γιατί κλαις;

(Ιωάννα) - Ελπίζω κάποια μέρα να με συγχωρέσεις...

Πλέον έκλαιγα κανονικά και προσπαθούσα να κρύψω το πρόσωπο μου, με τις παλάμες των χεριών μου. Ένιωσα τον γιο μου να με αγκαλιάζει και του το ανταπέδωσα.

(Δημήτρης) - Μη κλαις... Για μένα θα είσαι πάντα η μαμά μου, ότι και αν γίνει!

Με ότι ενέργεια είχα τον έσφιξα στην αγκαλιά μου και απάντησα:

(Ιωάννα) - Θέλω να ξέρεις ότι δεν είμαι καλή μάνα, αλλά σε αγαπάω! Θέλω να το θυμάσαι αυτό! Ότι και να γίνει!

(Δημήτρης) - Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου! Δε θέλω να σκέφτεσαι έτσι...

(Ιωάννα) - Έχεις δίκιο...

Έτσι ψιθύρισα μέσα στο αυτί του γιου μου όσο... Έβγαζα τη σύριγγα μέσα από το παλτό μου! 'Οσο του τη κάρφωνα στο πίσω μέρος του λαιμού του, του είπα με ένα βαθύ μουγκρητό που ίσα που ακουγόταν πάνω από το κλάμα μου <<Σε αγαπάω>>. Ένιωθα το σώμα του να πέφτει σιγά και απαλά, ενώ ταυτόχρονα τα χέρια του ξεκόλλησαν από πάνω μου και άρχισαν να κρέμονται. Ο Δημήτρης μου ήταν πλέον αναίσθητος! Μου πήρε γύρω στα είκοσι λεπτά να τον κουβαλήσω από το πάρκο ως το αμάξι. Ο μόνος που με έβλεπε να κουβαλάω το αναίσθητο σώμα του γιου μου σε αυτό το μέρος ήταν η πανσέληνος. Δεν το άντεχα όλο αυτό! Ενώ το αμάξι ήταν μόλις λίγα βήματα πιο πέρα έπεσα στα γόνατα και άρχιζα να ουρλιάζω καθώς τα δάκρυα μου πότιζαν τα πέτρινα πλακάκια. Σαν θαύμα τότε, ή σαν μία απλή και τυχαία σύμπτωση κατάλαβα πως ψιχάλιζε. Τα σύννεφα της βροχής μου έκαναν συμπαράσταση για να μη φαίνεται πως κλαίω! Δε ξέρω. Ίσως απλά να είχα χάσει τα λογικά μου. Μπορεί και να μην έβρεχε στα αλήθεια. Μπορεί τα πάντα να ήταν στο κεφάλι μου και ξυπνώντας να ανακουφιζόμουν γιατί θα ήταν απλά ένα όνειρο. Μαζεύοντας ότι δύναμη μου είχε απομείνει έβαλα τον Δημήτρη στο πίσω κάθισμα και ύστερα μπήκα στο αμάξι. Έσφιξα το κλειδί στη παλάμη μου και έβαλα μπρος τη μηχανή. Ήταν πλέον η στιγμή για την επόμενη φάση!

Εικοσιπέντε λεπτά αργότερα...

Ήμουν πλέον στο μέρος. Αυτή τη φορά όμως είχα αργήσει τουλάχιστον μία ώρα. Έφυγα βιαστικά από το αυτοκίνητο και έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ήταν όλοι εκεί! Μπαίνοντας στη σκηνή τους είδα όλους καθισμένους σε έναν κύκλο εκτός από τον Σκηνοθέτη που ήταν όρθιος με τα χέρια του σταυρωμένα πίσω από την πλάτη του. Όλοι γύρισαν προς το μέρος μου και με κοίταξαν.

(Σκηνοθέτης) - Ιωάννα! Ήρθες! Για λίγο πίστεψα πως άλλαξες γνώμη και πως δεν ήσουν αρκετά δυνατή. Γιατί άργησες κόρη μου;

(Ιωάννα) - Με συγχωρείτε. Ήταν πιο δύσκολο από όσο νόμιζα και μου πήρε περισσότερη ώρα. Καταλαβαίνω πως αυτό υπερβαίνει του καν...

(Σκηνοθέτης) - Τους κανόνες! Μα ναι, φυσικά! Αλλά εδώ που φτάσαμε... Ποιος νοιάζεται για αυτούς; Χαίρομαι που είσαι ακόμα μαζί μας. Δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε χωρίς εσένα! Τώρα πες μου. Που είναι;

Η τελευταία ερώτηση ακούστηκε με ένα τόνο απορίας με απειλής ταυτόχρονα και η ηχώ της πάγωσε την απάντηση μου.

(Ιωάννα) - Στο... Στο αμάξι βρίσκεται.

Ο Σκηνοθέτης έδειξε με τα χέρια του δύο άντρες που καθόντουσταν μέσα στο κύκλο και αυτοί σηκώθηκαν και με πλησίασαν.

(Σκηνοθέτης) - Τέλεια. Μπορείς να τους δώσεις τα κλειδιά τότε και να καθίσεις. Αρκετά υπέφερες.

Χωρίς να το σκεφτώ άρπαξα από τη τσέπη μου τα κλειδιά και τους τα έδωσα. Μετά ακολούθησα τις εντολές και πήρα τη θέση μου στον κύκλο.

Λίγα λεπτά αργότερα έφτασαν ξανά στην αίθουσα με τον γιο μου στις πλάτες τους. Δε μπορούσα να το κοιτάξω. Τον άφησαν στο κέντρο του κύκλου μαζί με τους υπόλοιπους. Τους συντρόφους, τους γονείς, τους αδελφούς, τα σημαντικότερα πρόσωπα που είχαμε στον κόσμο. Αυτός ήταν και ο σημαντικότερος κανόνας. Λεγόταν "Η θυσία". Ο καθένας από εμάς θα έδινε το αγαπημένο του πρόσωπο με αντάλλαγμα αυτό που επιθυμούσε περισσότερο. Την Επιστροφή του! Τις λαμπρότερες μέρες της καριέρας του! Τη νεότητα του!

(Σκηνοθέτης) - Όλα μοιάζουν έτοιμα! Ας αρχίσουμε λοιπόν!

Ο Σκηνοθέτης έβγαλε από το σακάκι του έναν μεταλλικό αναπτήρα και αφού τον άναψε, τον πέταξε πάνω στους καλεσμένους μας που ήταν περικυκλωμένοι από βενζίνη. Ο Σκηνοθέτης ανέβασε λίγο τη μάσκα του για να απολαύσει το θέαμα και αναφώνησε:

(Σκηνοθέτης) - Αυτό μάλλον θα πει... Τέχνη!

Η μεγάλη πρεμιέρα

Είχα πάρα πολύ καιρό να αισθανθώ έτσι. Αυτό το συναίσθημα που μπαίνεις στο καμαρίνι και κοιτάζεις τον καθρέφτη για να δεις... Την ομορφιά κατάματα! Οι ρυτίδες, η αφυδάτωση του δέρματος, τα άσπρα μαλλιά, όλα έχουν εξαφανιστεί. Δεν μπορώ να το πιστέψω πως είμαι ξανά νέα και έχω μπροστά μου τουλάχιστον είκοσι χρόνια καριέρας. Στην αρχή όταν ο Σκηνοθέτης μας παρουσίασε το σχέδιο του και ότι μπορούσε να επαναφέρει το σώμα μας και τη καριέρα μας λες και είμαστε τριάντα χρόνια νεότεροι δεν τον πίστεψα μέχρι που είδα τι μπορούσε να κάνει. Πήρε μία γάτα μπροστά σε όλους μας που δεν μπορούσε να περπατήσει και ήταν ετοιμοθάνατη και τη επανέφερε! Βέβαια κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό σε ανθρώπους και σε μεγαλύτερη κλίμακα χωρίς τη θυσία αλλά αυτό ήταν το κερασάκι στη τούρτα σχετικά με το απίστευτο αποτέλεσμα! Ποτέ δεν καταλάβαμε το πως, ή το τι ήταν στα αλήθεια ο Σκηνοθέτης. Ούτε το από που πηγάζει αυτή του η δύναμη. Αυτό που ξέρω είναι πως έχουμε απλά κοινό σκοπό. Κάπως έτσι, μία ομάδα παλαιμάχων ηθοποιών που κανείς δεν υπολόγιζε, και με την εμπειρία που είχαμε μετά από τόσα χρόνια παραστάσεων, είναι έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο! Θα μπούμε στα μεγαλύτερα θέατρα του πλανήτη και θα αφήσουμε την δική μας εποχή! Και όλα αυτά με εμένα στον πρώτο ρόλο! Όλος ο κόσμος θα μιλάει για μένα και το ταλέντο μου! Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου ενώ χτενιζόμουν,αλλά τότε παρατήρησα ένα πρόσωπο στη γωνία του καθρέφτη.

(Σκηνοθέτης) - Κόρη μου... Τα λόγια είναι περιττά, είσαι πανέμορφη! Θέλω να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου εκεί πάνω!

(Ιωάννα) - Δε θα μπορούσα να είμαι εδώ χωρίς εσένα. Από εδώ και πέρα ότι και αν πετύχω το οφείλω σε σένα. Βλέπεις όμως... Τι θα γίνει όταν ο άντρας μου μάθει ότι...

(Σκηνοθέτης) - Δε πρέπει να σε απασχολεί κάτι τέτοιο. Άστο πάνω μου. Κανένας δε θα κατηγορήσει εσένα. Το μόνο που πρέπει να σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή είναι ότι έχεις μπροστά σου. Το παρελθόν δε γυρίζει πίσω. Τώρα βγες εκεί έξω και δείξε τους πια πραγματικά είσαι!

(Ιωάννα) - Έχεις δίκιο. Αυτό θα κάνω!

Η ώρα έφτασε. Η μουσική της εισαγωγής είχε αρχίσει. Το έργο ξεκινούσε με εμένα να ανεβαίνω πάνω στη σκηνή μέσω μιας καταπακτής που βρίσκεται στο κέντρο της. Μετά ακολουθεί ένας μονόλογος που μιλάω για τον δήθεν άντρα μου που επιστρέφει από τον πόλεμο και με βρίσκει παντρεμένη με κάποιον άλλον. Αυτό είναι και το κύριο θέμα του έργου. Τελειώνοντας το πρώτο μέρος ακολούθησε ένα θερμό χειροκρότημα. Ήταν η ώρα που θα παρουσιάζονταν οι υπόλοιποι ηθοποιοί. Για το υπόλοιπο μισάωρο η παράσταση κύλησε ομαλά. Μέχρι λίγο πριν το τέλος της... Στο κομμάτι που χόρευα με τον νυν σύζυγο μου πριν τον σκοτώσει ο άντρας μου επειδή τον απάτησα ενώ ήταν ζωντανός. Τότε τα πράγματα πήραν μία απρόσμενη κατεύθυνση. Αρχικά ένιωσα κάτι να με καίει στο χέρι. Μετά απλά ζεστενόμουν ανυπόφορα. Προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρατηθώ αλλά στο τέλος δε τα κατάφερα και άφησα τα χέρια του συναδέλφου μου σπάζοντας το χορό. Αυτός δε μίλησε παρά μόνο με κοιτούσε. Τα μάτια του ήταν τρομαγμένα και το πρόσωπο του έσταζε από ιδρώτα. Τι συμβαίνει; Πριν προλάβω να κάνω το οτιδήποτε άκουσα το κοινό να σηκώνεται και να ζητωκραυγάζει. Τότε... Το δέρμα του! Το δέρμα του συναδέλφου μου άρχισε να λιώνει! Ο ίδιος δεν μπορούσε να μιλήσει παρά μόνο να τραυλίζει καθώς ξεψυχούσε. Έκανα δύο βήματα πίσω και άρχισα να τσιρίζω. Τι στο καλό συνέβαινε! Από την άλλη πλευρά ο κόσμος πιο παθιασμένα αυτή τη φορά χειροκροτούσε και φώναζε επιφωνήματα χαράς. Γιατί το κάνουν αυτό; Καθώς τα ερωτηματικά μέσα μου μεγάλωναν γύρισα να τους πω ότι δεν είναι μέρος της παράστασης και ότι κάποιος πέθανε στα αλήθεια. Όταν όμως γύρισα, αυτό που είδα ήταν βγαλμένο μέσα από τους χειρότερους εφιάλτες μου. Το σχήμα των ανθρώπων που παρακολουθούσαν τη παράσταση ήταν ασυνήθιστα ψιλόλιγνο και τα πρόσωπά τους...

Ήταν παραμορφωμένα! Σα να άλλαζαν συνεχώς σχήμα! Χωρίς να το σκεφτώ άρχισα να τρέχω από την άλλη προσπαθώντας να μπω μέσα στην αυλαία. Όμως τότε, άκουσα τα βογκητά και τις κραυγές των υπόλοιπων ηθοποιών. Πέρασα την αυλαία και τους είδα να... Τους είδα να λιώνουν! Το δέρμα τους να καίγεται και να χύνεται σαν υγρό στο πάτωμα και το μόνο που να μένει γύρω από το γυμνά κόκαλα τους να είναι το αίμα τους που αργά ή γρήγορα θα χυνόταν και αυτό! Άλλοι κοιτούσαν έντρομοι τα χέρια τους παρατηρόντας τα να διαλύονται και άλλοι απλά προσπαθούσαν να τρέξουν κάνοντας ένα η δύο βήματα πέφτοντας κάτω από τον πόνο. Δε μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί το έπαθαν αυτό; Μέσα όμως στους ήχους πόνου και τρόμου άκουσα ένα γέλιο. Ένα γέλιο που θα έδινε μία απάντηση σε όλες μου τις απορίες μια για πάντα.

(Σκηνοθέτης) - ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ! Κοίτα Ιωάννα δεν είναι πανέμορφο; Κοίτα τι κάναμε!

(Ιωάννα) - ΤΕΡΑΣ! ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ;

(Σκηνοθέτης) - Κόρη μου, σε παρακαλώ μη φωνάζεις. Ζήσε τη στιγμή...

(Ιωάννα) - ΜΗ ΜΕ ΞΑΝΑΠΕΙΣ ΕΤΣΙ ΠΟΤΕ! ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΕΣ!

(Σκηνοθέτης) - Τι εννοείς; Αφού εγώ σε δημιούργησα! Αυτό που είσαι τώρα είναι δική μου δημιουργία, εγώ σε έκανα ότι είσαι! Εγώ σε έκανα να κάψεις τον γιο σου ενώ ήταν αναίσθητος, εγώ σου έδωσα αυτό που επιθυμούσες,εγώ σε έκανα να πείσεις τους άλλους ηθοποιούς εκείνο το βράδυ. Οπότε πες μου τώρα, γιατί δε θες να σε λέω έτσι;

(Ιωάννα) - ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΜΑΣ! ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ!

(Σκηνοθέτης) - Συμφωνία; Για να σκεφτώ. Αφού μου δώσατε αυτό που ήθελα γιατί να κρατήσω καμία συμφωνία; Ποιο το νόημα;

(Ιωάννα) - ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ! ΘΑ ΣΕ ΣΚΩΤ...

(Σκηνοθέτης) - ΑΡΚΕΤΑ!

Η φωνή μου πάγωσε και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να κοιτάω ευθεία. Τότε τον είδα να αγγίζει το κάτω μέρος της μάσκας του και με αργές κινήσεις να την αφαιρεί. Το... Το πρόσωπο του... Προσπάθησα αλλά δεν μπορούσα να το κοιτάξω. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έλαμπε σαν χρυσός και πως είχε δύο μάτια κόκκινα σαν λάβα.

(Σκηνοθέτης) - Με λένε Μαμμών! Όπως θα έχεις καταλάβει δεν είμαι άνθρωπος, όμως τρέφομαι από την απληστία του ανθρώπου. Μόλις σε είδα εκείνο το βράδυ στη παμπ ήξερα πως θα μου έδινες αυτό που χρειαζόμουν. Ήσουν διατεθειμένη για να κάνεις τα πάντα για λίγη ακόμη δόξα, για λίγα ακόμα φώτα. Έτσι δεν είναι; Τώρα ξέρεις λοιπόν... Θες μήπως να πεις κάτι τελευταίο;

Ένιωσα τη φωνή μου να επιστρέφει και βαριανασαίνοντας είπα:

(Ιωάννα) - Εύχομαι αν υπάρχει θεός να σε καταστρέψει! Μακάρι να με σώσει από εδώ και να σε κάνει να υποφέρεις...

(Σκηνοθέτης) - Θεός; Χαχαχα ναι, μάλλον θα κατάλαβες ότι δεν έχω τη καλύτερη σχέση μαζί του. Απάντα μου σε αυτό λοιπόν: Τι θα σκεφτόταν ο θεός όταν σου έδωσα εσένα και στους υπόλοιπους την επιλογή να μη γίνει τίποτα από όλα αυτά; Όταν θα μπορούσες να σώσεις το γιο σου; Όταν επέλεξες εμένα αντί για αυτόν; Τι θα σκεφτόταν όταν κάποιοι από εσάς αρνήθηκαν και εσείς τους σκοτώσατε για να μη μαθευτεί πουθενά; Πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει μετά από αυτό;

(Ιωάννα) - Μα...

(Σκηνοθέτης) - Μη κουράζεσαι! Θα στο πω εγώ. Δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να σε σώσει! Και ξέρεις γιατί; Δεν έχει να κάνει με ότι σκοτώσατε μερικούς αθώους ηθοποιούς ούτε με ότι μου έφερες το γιο σου. Έχει να κάνει με ότι θα το ξανά έκανες! Αν αυτή τη στιγμή σου χαρίσω τη ζωή μετά από ότι πέρασες εδώ σήμερα, οι επιλογές σου θα σε οδηγήσουν ξανά εδώ! Το βλέπω μέσα σου! Αν είχες την ευκαιρία να σκοτώσεις ξανά τον γιο σου για να αποκτήσεις δόξα, δε θα δίσταζες ούτε λίγο. Οπότε δεν έχει τόσο νόημα αυτό που θα πεις τώρα. Βλέπεις, αν δω κάτι μέσα σε έναν άνθρωπο, ποτέ δε κάνω λάθος. Οπότε ήρθε η ώρα να κοιμηθείς... Θα τα πούμε σύντομα! Καληνύχτα... κόρη μου...

Τέλος

"Η πρωταγωνίστρια, μια επιτυχημένη καλλιτέχνιδα, είχε καταφέρει να φτάσει στην κορυφή της καριέρας της. Ωστόσο, η ανεξάρτητη και φιλόδοξη φύση της την οδηγούσε πάντα να θέλει περισσότερα.Η απληστία της την έκανε να επιδιώκει την τελειότητα, και ο πόθος της για περισσότερη δόξα και επιτυχία δεν είχε όρια. Αποφάσισε να θυσιάσει τα πάντα για τη δόξα, συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του δικού της παιδιού.Όταν ο Μαμών, ένας σκηνοθέτης με σκοτεινή και μυστηριώδη παρουσία, εμφανίστηκε στη ζωή της, έδωσε τη χειραγώγηση που χρειαζόταν για να πραγματοποιήσει την ακραία επιθυμία της.Ο Μαμών είναι ένας ισχυρός δαίμονας, ένας από τους πρίγκιπες της κόλασης που επισκέπτεται τους ανθρώπους και τους υποστηρίζει στις αδυναμίες τους. Ωστόσο, η απληστία που τρέφουν οι άνθρωποι τον έκανε ακόμη ισχυρότερο και πιο επικίνδυνο.Αφοσιώθηκε στην πρωταγωνίστρια και στους υπόλοιπους, ενώ στη συνέχεια, όταν εκείνοι του εμπιστεύτηκαν τις ψυχές τους, αυτός τους πρόδωσε. Η απληστία τους ήταν ο καταλύτης που τους οδήγησε στην καταστροφή και την κατανάλωση από τον Μαμών."

"Η απληστία είναι σαν έναν άνεμο που ποτέ δεν σταματάει να φυσάει, αν και μερικές φορές δεν είναι πάντα φανερό που θα παρασύρει τον άνθρωπο." - Mahatma Gandhi